Koffie? Boekje erbij?
Door Annemieke Schollaardt, dinsdag 2 juni om 22 47
Sinds ik 'de muziek' ontdekte ben ik een vaste gast bij De Melkweg. Of het nu gaat om dubieuze jazztoeters of scheurende gitaren, met op zijn tijd een zeer welkome vuige beat, het kost me weinig moeite om onder de blauwe neon door te wandelen om me te laven aan de juiste klanken. Met de komst van de nieuwe zaal werd het genot alleen maar groter, want: meer plek, meer namen, meer fun! Ook niet muziekgerelateerde events worden er gehouden, en ook daar toont het complex zich dienstbaar. Het complex wel. Maar de mensen...? Als doorgewinterde concertbezoeker ben je in diverse concertsettings gewend aan een aantal dingen. Het jas-inleveren is over het algemeen niet zo'n probleem, het ophalen wel. Hoe vaak hebben we ons al niet blootgesteld aan onriekende oksels en diverse ellebogen in diverse ogen bij het ondergaan van de welbekende queeste naar Je Eigen Jas? Hoe effectief het garderobepersoneel ook is, het kost een half uur van je leven een een dikke pluk waardigheid om je eigen leer weer om je lijf te krijgen. Het bier halen is ook een ding. Weer die oksels, vul die ellebogen maar in en je kunt weer effe door met je gerstenat. Lang leve de grote biertjes. (Dit is het moment dat ik vooral NIET over de bar aan de Marnixstraat zou moeten beginen, binnenkort daar ook Moskouse taferelen?) Ook fijn: het door de menigte bewegen. Maar verwacht nu geen klachtenstroom, dat gaat nou juist altijd goed! Het is een mooi schouwspel, hoe muziekminnend Amsterdam en omstreken als een gediplomeerde dansgroep om elkaar heen laveert. Je zou eens een camera op steady vast moeten zetten om te zien hoe duizend+ man toch routineus allemaal zijn plaats vindt. te gek!
Om te merken dat het niet altijd zo gaat moet je naar niet-muziek-dingen. Zoals vanavond: De uitreiking van de Gouden Strop 2009. Ik citeer: De jaarlijkse prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Waarom ik daar? Mijn goede vriendin Marion Pauw was een van de genomineerden. Haar derde boek 'Daglicht' gaat goed in de boekhandel, en is terecht opgemerkt door de jury. Waar wil ik heen? Het publiek kan het niet. NIET! Ze zijn niet qualified om een Melkweg te vullen. Nog nooit heb ik zo'n moeite gehad om van A naar B te komen. Ze staan in groepjes stil in deuropeningen. gaan gevieren de trap op en af. Bezigen teksten als: 'Mijn god, Egbert, wat een megalomane cover!' (Dat hoor ik omdat ik er niet langs kom, langs de toiletdeur, waar ze met z' drieeen gepositioneerd staan.) Het zijn stuk voor stuk lieverds, ondanks hun pluishaar. Van de, overigens waanzinnige, Rabozaal naar de Melkweg zelf vormde zich zelfs een rij. Terwijl de steeds langer wordende file zich gedwee opstelde wurmde ik me als suchtige nicotinehoer erlangs, (assertieven hebben de wereld) om erachter te komen dat de rij werd veroorzaakt door een pluis in roze die met armgebaren uitgever X overlaadde met welgeformuleerde complimenten. Pfffff. Bedaard en met een peuk in de hand besefte ik me waarom ik hier ook alweer was. Om te vieren dat die lieve, te gekke en stoere Marion het beste spannende boek van 2009 heeft geschreven!!!!
Vanuit de coulissen zag ik haar opveren en genieten.. Hoe te gek? Jiri ontroerde iedereen door het podium op te rennen, en Nadja ontroerde mij door mijn laarzen te dragen en iedereen te melden dat ze NU weer moesten gaan, want mama kwam op het 10 uur journaal.
Ik zie ons nog zo zitten 6 jaar geleden: vriendin J. wilde voor zichzelf, Marion ging hoe dan ook haar eerste nog te schrijven boek uitgeven en ik.. Ik ging bij 3FM. En nu? Terug op Curacao smeedden we onze plannen en hebben het allemaal gedaan. Ramtrots op die chick! Enneh... Koop dat boek! Ik regel de opdracht. En volgende week dans en laveer ik weer in een muziekpubliek!
Us eerder
